De hollywoodacteur als popster, wie kent er een succesvol voorbeeld? Jack Black misschien, maar diens carrière in ‘de beste band van de wereld’ liep vrijwel gelijk op met zijn carrière als acteur. Dus dat telt niet. Hetzelfde geldt voor Will Smith. Jared Leto van 30 seconds to Mars is dan een beter voorbeeld. Veel verder… [Continue Reading]

dreigend geroezemoes manifesteert zich (links) Toen in vorige maand schreef dat ik geen enkel album uit de jaren 60 in huis heb, zag ik er één over het hoofd. Nadat de zoveelste door mij bewonderde songschrijver Pet Sounds als belangrijkste invloed had genoemd kon ik er niet meer om heen deze klassieker uit 1966 toe… [Continue Reading]

Neon Indian put uit hetzelfde vaatje als Passion Pit en de Junior Boys, het vaatje met broeierige electronische discollages. Als je dacht dat het eerder dit jaar verschenen Manners van Passion Pit de grens had bereikt van wat mogelijk is met over hun toeren geraakte synthesizers zonder het domein van de goede smaak te verlaten…. [Continue Reading]

kijk niet zo eeneiïg ‘Do you sing like Olive Oyl on purpose? You guys must be into the Eurythmics’ zongen TMBG op hun debuut CD uit 1986. Deze verwijzing naar het nasale stemgeluid van het liefje van Popeye the Sailorman had op het Canadese duo Tegan & Sara kunnen slaan, ware het niet dat deze… [Continue Reading]

‘Dat is net zoiets als ‘s werelds grootste dwerg’ reageren They Might Be Giants (TMBG) in de documentaire Gigantic (a Tale of to Johns) uit 2003 wanneer de interviewer ze prijst als de meest succesvolle independent-band van de VS. De reactie is typerend voor de gedachtewereld waaruit het muzikale oeuvre van de TMBG is ontstaan…. [Continue Reading]

Vertrouw nooit een cd die meteen lekker klinkt. De ervaring leert dat ‘ie na twee weken je neus uit komt. Threadbare, het tweede album van het Californische Port ‘o Brien had zo’n cd kunnen zijn, zeker aangezien de eerste recensies niet laaiend zijn. Het album gaat inmiddels echter z’n derde week in op mijn Ipod… [Continue Reading]

De grens tussen christelijke en heidense alternatieve popmuziek is de afgelopen decennia vervaagd. Ik vind dat ingewikkeld. In beginsel is het natuurlijk van belang of de muziek je aanstaat en niet welke levensovertuiging er achter schuilt, maar daar zitten grenzen aan. Toen Morrissey weigerde publiekelijk te ontkennen dat achter nummers als Asian Rut en National… [Continue Reading]

Kan ik kort over zijn. Noise is niet mijn genre. Ik kan me voorstellen dat wanneer je Tarot Sport zeven keer achter elkaar draait er een zekere verheffende werking uitgaat van het eentonige knoppenwerk, maar ik niet ontsnappen aan het gevoel dat ik naar 6 langgerekte intro’s aan het luisteren ben. Elke keer als je… [Continue Reading]